Turks/Vocaalharmonie

Uit Wikibooks
Naar navigatie springen Naar zoeken springen

In Turkse talen wordt de term vocaalharmonie gebruikt voor die gevallen waarin een stamwoord affixen (voor- en achtervoegsels) selecteert waarin de klinkers met die van het stamwoord harmoniëren. Zo krijgen in het Turks zelfstandige naamwoorden met in de laatste lettergreep een voorklinker de meervoudsuitgang -ler (met een voorklinker), die met een achterklinker de uitgang -lar (met een achterklinker).

Voorbeeld: evler (huizen) naast kitaplar (boeken))


Klinker klein groot
  a   a   ı
  ı   a   ı
  o   a   u
  u   a   u
  e   e   i
  i   e   i
  ö   e   ü
  ü   e   ü

Vele uitgangen (suffixen) passen hun klinker aan de voorafgaande lettergreep aan. Er wordt een onderscheid gemaakt tussen kleine en grote vocaalharmonie. Er zijn achterklinkers (doffe klinkers: a ı o u) en voorklinkers (heldere: e i ö ü).

Bij de kleine vocaalharmonie volgt na
  achterklinkers een a,
  voorklinkers een e.

Bij de grote vocaalharmonie volgt op
  a of ı een ı,
  o of u een u,
  e of i een i,
  ö of ü een ü.


zie ook: Vocaalharmonie in wikipedia.

Informatie afkomstig van http://nl.wikibooks.org Wikibooks NL.
Wikibooks NL is onderdeel van de wikimediafoundation.