Periodiek systeem/Halogenen/Chemische eigenschappen

Dit is de eerste pagina

Dit is de laatste pagina

Verbindingen

Oxidatiegetal	F	Cl	Br	I	At
X⁰	F₂	Cl₂	Br₂	I₂	At₂
X^-	F^-	Cl^-	Br^-	I^-
	HF	HCl	HBr	HI	HAt
	CaF₂	NaCl KCl AgCl	KBr	NaI KI	NaAt
X⁺		ClO^-	BrO^-	IO^-
	HFO	HClO	HBrO
		NaClO
X³⁺		ClO₂^-		IO₂^-
		HClO₂	HBrO₂
		NaClO₂	NaBrO₂
X⁵⁺		ClO₃^-	BrO₃^-	IO₃^-
		HClO₃	HBrO₃	HIO₃
		NaClO₃	NaBrO₃ KBrO₃	NaIO₃
X⁷⁺		ClO₄^-	BrO₄^-	IO₄^- IO₆^5-
		HClO₄
		NaClO₄ KClO₄		NaIO₄ Na5IO₆

inter

Interhalogenen
	F	Cl	Br	I	At
F	F₂
Cl	ClF ClF₃ ClF₅	Cl₂
Br	BrF BrF₃ BrF₅	BrCl BrCl₃ BrCl₅	Br₂
I	IF IF₃ IF₅ IF₇	ICl ICl₃ ICl₅ ICl₇^[1]	IBr IBr₃ IBr₅	I₂
At			AtBr^[2]	AtI^[2]	At₂^[3]

interhalogenen

Lijst van interhalogenen
Diatomische interhalogenen	Tetra-atomische interhalogenen	Hexa-atomische interhalogenen	Octa-atomische interhalogenen
(ClF) (BrF) (BrCl) (IF) (ICl) (IBr) (AtBr) (AtI)	(ClF₃) (BrF₃) (BrCl₃) (IF₃) (ICl₃)	(ClF₅) (BrF₅) (IF₅)	(IF₇)

Organische chemie

↑ Van deze verbinding is op het internet slechts 1 website te vinden: ICl₇, waar alleen de molaire massa gemeld wordt. Gearchiveerd op 25 januari 2022.
↑ ^2,0 ^2,1 Van astaat zijn als interhalogeen alleen het bromide en het jodide op internet te vinden. De korte halfwaardetijd van het meest stabiele astaat-isotoop (8,5 uur) is hier vermoedelijk debet aan.
↑
Het bewijs voor het bestaan van At₂ is tegenstrijdig en de wetenschappelijke discussie hierover is nog niet gesloten:
- J. Merinis, G. Legoux, G. Bouissières. (1972). Etude de la formation en phase gazeuse de composés interhalogénés d'astate par thermochromatographie (Studie naar de vorming van astaat-verbindingen in de gasfase via thermochromatografie) Radiochemical and Radioanalytical Letters. 11 (1): pag.: 59–64
- N. Takahashi, K. Otozai. The Mechanism of the Reaction of Elementary Astatine with Organic Solvents Journal of Radioanalytical and Nuclear Chemistry. 103 pag.: 1–9 Collective volume 1986 doi: 10.1007/BF02165358
- N. Takahashi, D. Yano, H. Baba. (1992). Chemical Behavior of Astatine Molecules Proceedings of the International Conference on Evolution in Beam Applications, Takasaki, Japan, 5–8 November 1991 pag.: 536–539 –
- Zuckerman, J. J.; Hagen, A. P. (1989). Inorganic Reactions and Methods, Volume 3, The Formation of Bonds to Halogens (Part 1), pag 21 . John Wiley & Sons. ISBN: 978-0-471-18656-4.
- Kugler, H. K.; Keller, C. (1985). 'At, Astatine', System No. 8a. Gmelin Handbook of Inorganic and Organometallic Chemistry. Vol. 8 (8th ed.), pag. 110, 116, 210–211, 224. Springer-Verlag. ISBN: 978-3-540-93516-2.

[1] Van deze verbinding is op het internet slechts 1 website te vinden: ICl₇, waar alleen de molaire massa gemeld wordt. Gearchiveerd op 25 januari 2022.

[At-2] 2,0 ^2,1 Van astaat zijn als interhalogeen alleen het bromide en het jodide op internet te vinden. De korte halfwaardetijd van het meest stabiele astaat-isotoop (8,5 uur) is hier vermoedelijk debet aan.

[3] Het bewijs voor het bestaan van At₂ is tegenstrijdig en de wetenschappelijke discussie hierover is nog niet gesloten:
J. Merinis, G. Legoux, G. Bouissières. (1972). Etude de la formation en phase gazeuse de composés interhalogénés d'astate par thermochromatographie (Studie naar de vorming van astaat-verbindingen in de gasfase via thermochromatografie) Radiochemical and Radioanalytical Letters. 11 (1): pag.: 59–64

N. Takahashi, K. Otozai. The Mechanism of the Reaction of Elementary Astatine with Organic Solvents Journal of Radioanalytical and Nuclear Chemistry. 103 pag.: 1–9 Collective volume 1986 doi: 10.1007/BF02165358

N. Takahashi, D. Yano, H. Baba. (1992). Chemical Behavior of Astatine Molecules Proceedings of the International Conference on Evolution in Beam Applications, Takasaki, Japan, 5–8 November 1991 pag.: 536–539 –

Zuckerman, J. J.; Hagen, A. P. (1989). Inorganic Reactions and Methods, Volume 3, The Formation of Bonds to Halogens (Part 1), pag 21 . John Wiley & Sons. ISBN: 978-0-471-18656-4.

Kugler, H. K.; Keller, C. (1985). 'At, Astatine', System No. 8a. Gmelin Handbook of Inorganic and Organometallic Chemistry. Vol. 8 (8th ed.), pag. 110, 116, 210–211, 224. Springer-Verlag. ISBN: 978-3-540-93516-2.

[4] J. Merinis, G. Legoux, G. Bouissières. (1972). Etude de la formation en phase gazeuse de composés interhalogénés d'astate par thermochromatographie (Studie naar de vorming van astaat-verbindingen in de gasfase via thermochromatografie) Radiochemical and Radioanalytical Letters. 11 (1): pag.: 59–64

[5] N. Takahashi, K. Otozai. The Mechanism of the Reaction of Elementary Astatine with Organic Solvents Journal of Radioanalytical and Nuclear Chemistry. 103 pag.: 1–9 Collective volume 1986 doi: 10.1007/BF02165358

[6] N. Takahashi, D. Yano, H. Baba. (1992). Chemical Behavior of Astatine Molecules Proceedings of the International Conference on Evolution in Beam Applications, Takasaki, Japan, 5–8 November 1991 pag.: 536–539 –

[7] Zuckerman, J. J.; Hagen, A. P. (1989). Inorganic Reactions and Methods, Volume 3, The Formation of Bonds to Halogens (Part 1), pag 21 . John Wiley & Sons. ISBN: 978-0-471-18656-4.

[8] Kugler, H. K.; Keller, C. (1985). 'At, Astatine', System No. 8a. Gmelin Handbook of Inorganic and Organometallic Chemistry. Vol. 8 (8th ed.), pag. 110, 116, 210–211, 224. Springer-Verlag. ISBN: 978-3-540-93516-2.

[1]

[2]

[3]