Alexander de Grote/Opstanden in Griekenland

Uit Wikibooks

Philippus had een grote fout gemaakt na de overwinning van de Slag van Chaeronea. Hij had Demosthenes namelijk niet gedood. Ook had hij de doden van de Atheners (en ook die van de andere steden) teruggegeven voor een nette begrafenis. Dit gebaar naar de steden had zijn beeld van een brute barbaar veranderd in dat van een milde overwinnaar. Hij en Alexander waren toen zelfs stadburger van Athene. Maar dit beeld veranderde (bij alle steden, niet alleen bij Athene) al snel weer. Demosthenes begon weer aanhang te krijgen. Nu kon hij eindelijk goed nieuws verspreiden: Philippus is dood. Nu hadden ze een jonge koning tegenover zich, en konden ze proberen hun vrijheid terug te winnen. Demosthenes wist de andere staten (met name Thebe, dat, net als Athene, was gedwongen zich over te geven aan Philippus) over te halen tegen Alexander te rebelleren. Thebe en Athene verklaarden zichzelf weer vrij van Macedonië. Maar Alexander reageerde snel. Hij bracht een groot leger op de been en trok naar Thebe. Toen de Thebanen hem buiten de poorten zagen staan, gaven ze zichzelf over zonder dat er maar één soldaat was gesneuveld. Ook had “De Welp” (een bijnaam die Demosthenes hem had gegeven) Athene snel weer onder de duim.

Alexander wilde zijn vaders plan om Perzië over te nemen. Nu had hij zijn zuidelijke grenzen beschermd, maar ten westen van Macedonië leefden de Illyriërs, en ten oosten woonden de Thraciërs. Zij hadden eenzelfde reactie getoond als de Atheners en Thebanen op de dood van Philippus. Alexander wist niet zeker of deze stammen Macedonië met rust zouden laten als hij op oorlogspad zou gaan. Dus besloot hij eerst deze gebieden te onderwerpen. Deze gebieden liepen door tot aan de Donau, wat in die tijd de grootste (bekende) rivier was. De veroveringen waren niet zwaar. Al snel had hij de Donau bereikt. Aan de andere kant leefden nog een aantal stammen. Toen hij die overstak, werden die stammen zo bang, dat ze hun huizen uitvluchten en alles achterlieten. De Thraciërs waren het dapperst, maar Alexander boezemde de troepen zo veel angst in, dat de nog niet onderworpen stammen zich kwamen overgeven aan Alexander.

Nu had hij de twee laatste gevaren uitgeschakeld, dacht hij. Maar al snel kreeg hij te horen dat er opnieuw een opstand was uitgebroken in Griekenland. Iemand had het gerucht verspreid dat Alexander stervende was en dat het complete leger was vernietigd. Dit gerucht had zich zo snel verspreid als de pest. Het was de Perzische koning Darius III. Hij had de Thebanen tot rebellie aangezet, en Demosthenes pleitte weer voor de vrijheid van de “despoot”. Maar opnieuw kwam Alexander snel in actie. Hij trok weer terug naar Thebe. Maar ditmaal gaf het zich niet over. Hij bood de Thebanen aan dat zij zich opnieuw zouden overgeven , dan zouden ze gespaard worden. Maar de Thebanen schreeuwden terug: ‘laat alle generaals die Griekenland samen met ons en de Perzische koning van de tirannie willen bevrijden, overlopen!’ Alexander liet dit antwoord niet ongestraft. Hij nam de stad in, en het werd een bloedbad. De enige die hij spaarde waren de priesters, de leden van de partij die aan de kant van Macedonië stond, en één familie. De familie van de dichter Pindarus kreeg gratie. De rest van de Grieken, die trouw waren gebleven aan Alexander, waren zo woedend op de Thebanen, dat ze Alexander vroegen Thebe met de grond gelijk te maken, en de overlevenden als slaven te verkopen, wat hij dan ook deed.

Thebe was van de aardbodem verdwenen, op dat ene huisje van Pindarus na, maar Athene stond nog. De mensen die de opstand in Thebe hadden veroorzaakt waren naar Athene gevlucht. Maar Alexander wilde Athene niet vernietigen, omdat het de culturele hoofdstad van Griekenland was, iets dat zijn vader ook vond. Hij trok op naar Athene. Athene was nog niet openlijk aan het rebelleren geweest, en had hem zelfs afgezanten gestuurd die hem hadden gefeliciteerd met de overwinning in het noorden, en de verovering van Thebe. Hij bood de Atheners vergiffenis aan, op de voorwaarde dat hij alle oproerkraaiers kreeg. De Atheners weigerden dit, en toch sloot Alexander nog vrede met ze. Demosthenes, de laatste Thebanen en de anderen die tegen de Macedonische overheersing waren, werden verbannen. Nu Alexander zeker wist dat Macedonië veilig was als hij weg zou zijn, begon hij met de voorbereiding van de oorlog tegen Perzië.