Analyse/Inleiding in Integratie
Uit Wikibooks
Nota bene: aan dit artikel wordt nog hard gewerkt.
Inhoud |
[bewerken] Riemann-sommen
Om de oppervlakte onder de grafiek van een continue functie f(x) op het interval [a,b] te benaderen, verdelen we het interval in n stukjes met breedte Δx en bepalen de oppervlakte van de rechthoeken boven deze stukjes, waarvan de "middens juist op de grafiek vallen". De hoogte van de k-de rechthoek wordt dan gegeven door
, zodat de oppervlakte van deze rechthoek gelijk is aan:
De oppervlakte O onder de grafiek wordt dan benaderd door:
Het spreekt voor zich dat een grotere n, en dus een kleinere Δx een nauwkeurigere benadering oplevert.
[bewerken] Voorbeeld
We willen de oppervlakte tussen de grafiek van f(x) = x2 en de x-as benaderen op het interval (0,3). We kiezen n = 30, dus
. De hoogte van de k-de rechthoek is dan
De benadering voor de oppervlakte wordt dan:
Vergelijk dit met de werkelijke waarde 9.
Wanneer we de figuur in 300 rechthoekjes, dus met
, krijgen we een betere benadering, namelijk 
[bewerken] Integralen
In het voorbeeld hebben we gezien dat we een betere benadering verkrijgen naarmate we Δx dichter bij 0 kiezen. Nemen we de limiet voor Δx naar 0, dan spreken we over een integraal:
Deze integraal spreken we uit als: 'De integraal van a naar b over f(x) dx'.
[bewerken] Hoofdstelling van de Integraalrekening
De hoofdstelling van de integraalrekening geeft een verband tussen de primitieven van een functie en de integraal:
Zij
continu en
, dan geldt:
Dit verband wordt ook wel geschreven als:
[bewerken] Historie
| Deze pagina is vrijgegeven onder de GNU Free Documentation License (GFDL) en nog niet onder CC-BY-SA. Klik hier voor meer informatie.
Wilt u deze tekst gebruiken onder de Creative Commons CC-BY-SA licentie? |





![\int_{a}^{b}f(x)\,\textrm{d}x = [F(x)]_{a}^{b} = F(b) - F(a)](http://upload.wikimedia.org/math/d/f/8/df8d0cc8672b18400c61c406870d8287.png)
