Naar inhoud springen

Periodiek systeem/Eigenschappen/Elektronegativiteit

Uit Wikibooks


Elektronegativiteit

[bewerken]

De elektronegativiteit is een maat voor het vermogen van een element om een bindend elektronenpaar naar zich toe te trekken. Het begrip is sterk verbonden met de begrippen ionbinding, polaire binding en covalente binding. Omdat het begrip vooral speelt in he beschrijven van bindingen tussen atomen, is een absolute schaal niet noodzakelijk, zolang voor alle elementen maar een zelfde manier van bepalen wordt gebruikt. Een van de meest gebruikte schalen is die welke Linus Pauling in 1932 opsltelde.[1] Sindsdien zijn er meerdere onderzoekers geweest die een elektronegativiteitsschaal hebben opgesteld (Robert S. Mulliken,[2] Eugene G. Rochow,[3] Robert Thomas Sanderson[4] en Leland C. Allen.[5]

Hoewel de verschillende onderzoekers geheel verschillende uitgangspunten gebruikten om hun schaal te bepalen, en ze daardoor puur naar de getallen kijkend tot andere waarden komen, is het opvallende dat de getallen wel steeds een duidelijke relatie met elkaar hebben. In onderstaande grafieken zijn de verschillende benaderingsmanieren vergeleken met waarden uit de schaal van Pauling (de meest gebruikte elektronegativiteitsschaal). Paulings waarden staan steeds op de verticale as.

EN Pauling uitgezet tegen EN Mullikan EN Pauling uitgezet tegen EN Allred-Rochow EN Pauling uitgezet tegen EN Sanderson EN Pauling uitgezet tegen EN Allen

Uit de schaalverdelingen op de horizontale assen is te zien dat de verschillende schalen tot verschillende getallen leiden, maar de grafieken maken duidelijk dat de onderliggende berekeningen en theorieën niet met elkaar in tegenspraak zijn. Omdat de verschillende schalen gebruik maken van verschillende eigenschappen van elementen, maar de uiteindelijke resultaten met elkaar overeenkomen, geeft dat ook meteen aan dat elektronegativiteit op een groot aantal aspecten van het gedrag van atomen ten opzichte van elkaar effect zal hebben.




    • Sanderson, R. T. (1983). Electronegativity and bond energy. Journal of the American Chemical Society 105 (8): 2259–2261. DOI: 10.1021/ja00346a026.
    • Zefirov, N. S.; Kirpichenok, M. A.; Izmailov, F. F.; Trofimov, M. I. (1987). Calculation schemes for atomic electronegativities in molecular graphs within the framework of Sanderson principle. Doklady Akademii Nauk SSSR 296: 883–887.
    • Trofimov, M. I. (2005). Application of the electronegativity indices of organic molecules to tasks of chemical informatics. Russian Chemical Bulletin 54 (9): 2235–2246. DOI: 10.1007/s11172-006-0105-6.
    • Allen, Leland C. (1989). Electronegativity is the average one-electron energy of the valence-shell electrons in ground-state free atoms. Journal of the American Chemical Society 111 (25): 9003–9014. DOI: 10.1021/ja00207a003.
    • Mann, Joseph B., Meek, Terry L., Allen, Leland C. (2000). Configuration Energies of the Main Group Elements. Journal of the American Chemical Society 122 (12): 2780–2783. DOI: 10.1021/ja992866e.
    • Mann, Joseph B., Meek, Terry L., Knight, Eugene T. (2000). Configuration energies of the d-block elements. Journal of the American Chemical Society 122 (21): 5132–5137. DOI: 10.1021/ja9928677.
Informatie afkomstig van Wikibooks NL, een onderdeel van de Wikimedia Foundation.