Engelse literatuur/Philip Sidney
Sir Philip Sidney (30 november 1554-17 oktober 1586) was een Engels dichter, hoveling, diplomaat, geleerde en soldaat, actief tijdens de regeerperiode van koningin Elizabeth I.
Geboren in Penshurst Place in Kent als oudste zoon van Sir Henry Sidney, Lord Deputy of Ireland, en Mary Dudley, ontving hij een klassieke opleiding aan de Shrewsbury School en Christ Church in Oxford, alvorens naar Europa te reizen om diplomatie en militaire zaken te studeren. Sidneys literaire nalatenschap omvat de invloedrijke sonnettenreeks Astrophil and Stella, beschouwd als een van de eerste in het Engels, gebaseerd op zijn onbeantwoorde liefde voor Penelope Devereux; de pastorale romance The Countess of Pembroke's Arcadia, opgedragen aan zijn zuster Mary; en de baanbrekende verdediging van de poëzie, An Apology for Poetry (ook bekend als The Defence of Poesy), die pleitte voor de morele en verbeeldingskracht van literatuur tegen puriteinse critici. Deze werken vestigden hem als een pionier in de Engelse Renaissanceliteratuur, waarbij hij klassieke invloeden combineerde met innovatieve vormen.
Als hoveling pleitte Sidney voor protestantse zaken, waaronder steun aan de Nederlandse Opstand tegen Spanje, en ondernam hij diplomatieke missies naar Europese hoven. Zijn militaire dienst bereikte zijn hoogtepunt in de Slag bij Zutphen in 1586, waar hij een dijwond opliep die leidde tot koudvuur en zijn dood in Arnhem. Deze gebeurtenis werd in heel Engeland betreurd en gemythologiseerd als heldhaftige zelfopoffering, geïllustreerd door zijn vermeende weigering van water aan een medesoldaat met de woorden "Uw behoefte is groter dan de mijne." Sidney's veelzijdige leven en vroege dood op 31-jarige leeftijd bevestigden zijn reputatie als de ideale renaissanceheer, wat inspireerde tot elegieën van tijdgenoten zoals Edmund Spenser en invloed uitoefende op volgende generaties schrijvers.